Małe, kolorowe logo na tyle pudełek z grami nazywa się PEGI. Wyświetla się je także w sklepach internetowych konsol. Oto jak odczytać je jednym rzutem oka.
Skąd się wzięło PEGI?
System uruchomiono na wiosnę 2003 roku, aby zastąpić krajowe klasyfikacje jedną, europejską. Jest używany w ponad 35 krajach Europy. Zarządza nim PEGI S.A., belgijska organizacja non-profit.
Według CNC klasyfikacja PEGI została we Francji zatwierdzona przez Ministerstwo Spraw Wewnętrznych w 2015 roku.
Pięć kategorii
- PEGI 3: odpowiednie dla wszystkich. Bez wulgarnego języka ani obrazów, które mogłyby przestraszyć najmłodszych. Dopuszczalna jest bardzo łagodna przemoc, komiczna lub dziecięca.
- PEGI 7: kilka scen lub dźwięków, które mogą przestraszyć. Bardzo umiarkowana przemoc, domyślna i nierealistyczna.
- PEGI 12: wyraźniejsza przemoc wobec postaci fikcyjnych lub niepokazana szczegółowo wobec postaci ludzkich. Aluzje seksualne i łagodny wulgarny język.
- PEGI 16: przemoc lub kontakty seksualne zbliżone do rzeczywistości. Bardziej dosadny język, możliwy tytoń, alkohol lub narkotyki.
- PEGI 18: tylko dla dorosłych. Brutalna przemoc, przemoc wobec bezbronnych postaci, gloryfikacja narkotyków lub wyraźne kontakty seksualne.
Czego PEGI nie mówi
PEGI samo to zaznacza: ocena dotyczy dopasowania do wieku, a nie poziomu trudności. Gra PEGI 3 może być bardzo wymagająca, a gra PEGI 18 bardzo prosta w opanowaniu.
Jak przyznawana jest ocena
- Wydawca wypełnia szczegółowy kwestionariusz dotyczący zawartości swojej gry.
- Na podstawie odpowiedzi wyliczana jest ocena wstępna.
- W przypadku gier pudełkowych niezależni administratorzy sprawdzają grę, zanim przyznają licencję na logo.
W przypadku gier sprzedawanych wyłącznie online ocenę daje wspólny dla wielu krajów kwestionariusz (system IARC), z kontrolami po premierze.