จากระเบียงใน Miami Beach หรือ Sunny Isles เรามักเห็นผืนน้ำสองแห่ง: มหาสมุทรด้านหนึ่ง และร่องน้ำยาวที่สงบนิ่งอีกด้านหนึ่ง ร่องน้ำนั้นคือ Intracoastal Waterway ทางด่วนของเรืออย่างแท้จริง ที่ถูกกำบังจากคลื่นทะเลเปิด
เส้นทางน้ำยักษ์
Intracoastal Waterway ยาวราว 4,800 กม. เริ่มจาก Massachusetts ลงมาตามชายฝั่งแอตแลนติก อ้อมฟลอริดา แล้วเลียบชายฝั่งอ่าวเม็กซิโกไปจนถึง Brownsville ในรัฐ Texas เชื่อมอ่าว แม่น้ำ ลากูน และคลองที่มนุษย์ขุดขึ้นเข้าด้วยกัน
ทำงานอย่างไร?
- ส่วนที่อยู่ฝั่งแอตแลนติกได้รับอนุมัติจากรัฐสภาอเมริกันในปี 1939 และดูแลโดยกองทัพวิศวกรของกองทัพบก
- กฎหมายรัฐบาลกลางกำหนดความลึกขั้นต่ำราว 3.7 เมตรตลอดเส้นทางส่วนใหญ่ แต่เป้าหมายนี้ไม่ได้บรรลุเสมอไปเพราะขาดงบประมาณ
- เรือสำราญไม่ต้องเสียค่าผ่านทาง ส่วนผู้ขนส่งเชิงพาณิชย์ต้องจ่ายภาษีน้ำมันเชื้อเพลิงตั้งแต่ปี 1978
ฉากหลังของฟลอริดาฝั่งตะวันออก
บนชายฝั่งตะวันออกของฟลอริดา ร่องน้ำนี้ไหลผ่านระหว่างเกาะสันดอน (barrier islands) กับแผ่นดินใหญ่ เช่น แยก Sunny Isles Beach หรือ Miami Beach ออกจากแผ่นดินใหญ่ มีสะพานจำนวนมากข้ามผ่าน และร่องน้ำนี้ก็คึกคักไปด้วยเรือสำราญ
Fort Lauderdale เมืองแห่งคลอง
ที่ Fort Lauderdale ร่องน้ำ Intracoastal เชื่อมต่อกับเครือข่ายคลองในย่านที่พักอาศัยขนาดใหญ่ ทำให้เมืองนี้ได้ฉายาว่า “เวนิสแห่งอเมริกา” ซึ่งเรามีบทความเฉพาะเรื่องนี้ด้วย
ชีวิตบนผืนน้ำ
สำหรับชาวฟลอริดาตอนใต้หลายคน เรือคือพาหนะแทนรถยนต์ในวันหยุดสุดสัปดาห์ พวกเขาล่องไปตามร่องน้ำเพื่อไปกินมื้อกลางวัน ตกปลา หรือไปชายหาด นี่คือวิธีสำรวจภูมิภาคที่แตกต่างอย่างมาก
สรุปแล้ว Intracoastal Waterway เป็นโครงสร้างพื้นฐานที่ไม่โดดเด่นแต่สำคัญยิ่ง มันจัดวางภูมิทัศน์ของฟลอริดาตอนใต้ระหว่างเกาะสันดอนกับแผ่นดินใหญ่